25-02-15

Gegeten: cake met appel, chocolade of banaan

Euhm ja, er was hier ooit een plan om elke maand een receptje te posten. Dat gebeurde drie keer en toen viel het wat stil. Tijd om het nog eens op te pikken, zij het dan niet noodzakelijk aan een ritme van eentje maandelijks :-)

Vandaag: drie keer cake! Appel-, marmer- of bananencake, al naargelang waar je het meeste zin in hebt. Of je maakt ze gewoon alledrie, zoals ik deed (gelukkig had ik wel een groep mensen om mee te delen ;-)


Ingrediënten
Basis recept
- 4 eieren
- 200g zelfrijzende bloem
- 200g kristalsuiker
- 150g boter
- 8g vanillesuiker

Afwerking
- Appelcake: 2 appels
- Marmercake: 50g fondant chocolade
- Bananencake: 4 bananen (pas dit aan naargelang je eigen smaakvoorkeur: de ene geeft de voorkeur aan een subtiele bananensmaak, terwijl de andere het liever uitgesproken heeft)

Werkwijze
1. Meng de malse boter (op tijd uit de koelkast halen) met de eierdooiers en de kristalsuiker en voeg daarna langzaam de bloem toe.

2. Klop het eiwit samen met de vanillesuiker tot sneeuw en roer dit onder het mengsel.

Appelcake
3. Schil de appels en snij ze in schijfjes.
4. Giet de helft van het deeg in een ingevette en met bloem bestrooide bakvorm en bedek dit met een laagje appelschijfjes. Giet de andere helft van het deeg erover en werk opnieuw af met een laag appelschijfjes.

Marmercake
3. Giet de helft van het deeg in een ingevette en met bloem bestrooide bakvorm.
4. Smelt de chocolade en meng deze onder de andere helft van het deeg. Giet dit over het witte deeg en draai met een mes het bruine mengsel van boven naar onder onder het witte.

Bananencake
3. Plet de bananen en meng ze onder het deeg.
4. Giet het deeg in een ingevette en met bloem bestrooide bakvorm.


5. Bak de cake in een op 180°C voorverwarmde oven. Hoe lang de cake er in moet is enerzijds afhankelijk van je oven, maar anderzijds ook van de grootte van je bakvorm. Als ik dit deeg in één grote bakvorm giet, heb ik 40min nodig; de kleinere vormpjes zoals op de foto stonden ongeveer 25min in de oven. Regelmatig eens prikken met een vork of dergelijke is nog altijd de beste methode: zolang er nog deeg aan de vork hangt, moet ze verder bakken; komt ze er proper uit, is de cake klaar.

Smakelijk!


Appelcake
Marmercake (hier eerder in twee afgescheiden laagjes, omdat de vorm het moeilijk toeliet om het witte en bruine deeg onder elkaar te vouwen)
Bananencake

23-02-15

Verbeelding Read-a-thon februari

Ik nam in december al deel aan de tweede Read-a-thon van de Verbeelding boekenclub op Goodreads. De derde ging door begin februari, maar aangezien ik toen de helft van de week op de latten stond (en bijhorend uitgeput in de zetel hing 's avonds), liet ik die aan mij voorbij gaan. Er waren echter wel meer mensen die die eerste week niet konden en daarom is er ook een februari-bis editie die deze week doorgaat.

Wat ga ik lezen?

Misdaad en straf: ik heb momenteel al 416 pagina's van dit meesterwerk van Dostojewski gelezen en wil dit tegen het einde van de week uitlezen.
- Brieven aan Doornroosje: hier wil ik drie brieven in lezen ofte dus drie pagina's. Niet gigantisch, maar het is dan ook een boek dat je in stukjes moet lezen. Doordat ik vanaf donderdagavond niet meer thuis ben en geen zin heb om het boek mee te nemen voor die 10 pagina's die ik er in België in zal lezen, hou ik het dus op één brief elke avond van nu tot woensdag :-)
- Nog te bepalen: ik ontleende hier in de bib onder andere Bird Box, maar ik twijfel of ik dat ga meenemen naar België of er gewoon van ga profiteren om ginder de bib in te duiken. Waarschijnlijk wordt het dat laatste en dan zie ik wel wat ik daar te pakken krijg. In dit nog te bepalen boek wil ik gewoon beginnen, uitlezen zal afhangen van de dikte :-)

De vorige keer eindigde ik met ruim 1000 pagina's, maar dit keer mik ik niet zo hoog. Het is een vrij drukke week, waarbij vooral het weekend stampvol zit, dus het is nog maar de vraag of ik veel leestijd zal hebben. Alleszins, en dat is toch de bedoeling van zo'n Read-a-thon, als ik een gaatje vrij vind, dan zal het opgevuld worden met lezen!

Volgende week maandag volgt een overzicht van wat ik effectief gelezen heb!

Veel leesplezier aan wie ook meedoet :-)

22-02-15

27 before 28 - Update maand 8

Ik ga elke maand even kijken naar wat ik ondertussen al gedaan heb van mijn lijstje met verjaardagsdoelstellingen, 27 before 28. Om de eindmeet te halen moet ik 2 à 3 puntjes per maand kunnen schrappen.

3. Minstens 52x lopen
Vorige maand: 44/52

Ik ging zes keer lopen de afgelopen maand, wat zeker niet slecht is, maar wel minder dan mijn normale gemiddelde van twee keer per week. Die drie dagen Vogezen maakten dat ik die week maar één keer liep, maar who cares als dat vervangen wordt door drie dagen skiën :-) De week erna echter was een wat drukkere week door onder andere dat tweedaags colloquium en dat ik toen maar één keer liep is wél jammer, want wat gaat dat dan wel niet geven eens ik terug (fulltime of deeltijds) aan het werk ben?
Los daarvan komt dit puntje wel in orde; ik zou al mijn been moeten breken ofzo om de komende maand geen 2x te kunnen lopen :-)

Nieuwe stand: 50/52

12. 6kg vermageren
Vorige maand: -3,1kg

Ahoi, weer een kleine halve kilo eraf! Wie nu denkt "ja maar meiske, als ge die 6kg wilt halen, gaat ge wel wat beter mogen beginnen doen dan een halve kilo per maand": jullie hebben absoluut gelijk, maar hey, een beetje eraf is sowieso beter dan een beetje erbij, niet? :-)

Nieuwe stand: -3,5kg

18. 365 foto's nemen
Nog steeds hier te bekijken.

19. 1x per maand mijn nagels lakken
Ik kuurde eerst nog wat verder, maar ondertussen lijken mijn nagels toch weer stevig genoeg geworden om echte nagellak aan te durven. Dit keer een turkoois kleurtje (dat er op foto iets groener uitziet dan in realiteit).

26. Een artikel voor een vaktijdschrift schrijven
Ik heb een onderwerp bepaald, bronnen opgezocht en op twee na alle foto's genomen die ik nodig heb (voor die laatste twee zou de sneeuw hier moeten smelten, zodat je het onderwerp van de foto tenminste kan zien :-) Nu nog schrijven (én dan opsturen én dan gepubliceerd geraken)... Dringend in gang schieten dus!

27. Een reis / citytrip met Johan
We hadden weliswaar een verlengd weekend in de Vogezen begin februari, maar net zoals onze duikreis in Egypte in september was dat geen "alleen wij twee" reis. 
Dit puntje zal echter in april of mei geschrapt kunnen worden, want dan gaan we voor Johan zijn verjaardag op citytrip naar Firenze!


Al bij al was dit geen al te goede maand. Misschien omdat de combinatie van dit met mijn voornemens een beetje teveel is? Of misschien gewoon omdat de makkelijke puntjes voorbij zijn? 
Zeker wat die fotoalbums betreft ga ik er echt eens werk van moeten maken, want vier maand lijkt veel tijd voor twee albums, maar als je weet dat het samengeteld gaat om zo'n 10 000 foto's, dan is dat ook niet op 1, 2, 3 gesorteerd en in een album gegoten natuurlijk.

21-02-15

Week 2015/07 in woord en beeld

Maandag vierden we Johan zijn 36e verjaardag, al bleef het vrij beperkt omdat hij moest werken. Desondanks was er tijd genoeg 's ochtends en 's avonds voor de nodige verwennerij!

Terwijl we ons vorige week goed induffelden in de Vogezen, zakte de temperatuur ook hier thuis nog wat meer, met als resultaat een rivier die langzaam aan het bevriezen is. Op deze foto valt het al bij al nog mee; verderop kwam ik tijdens mijn looptocht nog een stuk tegen waar op 2m na de gehele breedte bedekt was onder een laagje ijs. Uiteraard enkel oppervlakkig, eronder stroomt het water nog, maar toch... de Dender of het Kanaal in Brussel heb ik nooit zo bevroren geweten.

Deze week verdacht ik een medewerker van de plaatselijke Lidl ervan een hevige Star Warsfan te zijn ;-)

Een colloquium van de ETH over "Langfristperspektiven archäologischer Stätten" ofte langetermijnvooruitzichten voor archeologische sites vulde mijn donderdag en vrijdag. Interessant, zeker de eerste dag, met onder andere lezingen over opgravingen in Rome, Athene, Split, Paestum, Troje, Gordion... Het was boeiend te horen hoe soms wordt afgewogen welke lagen blootgelegd worden: zo hebben sommige sites lagen uit de Romeinse, de Griekse en de Bronstijd. Graaf je dan tot aan de lagen van de Bronstijd en verwijder je de bovenliggende lagen? Of toon je lagen uit de verschillende periodes? In hoeverre heeft toerisme een invloed hierop en mag het hier een invloed op hebben? Zo zal je bij een toeristische site misschien liever geen drie lagen door elkaar tonen, omdat een "leek" hieruit één grote stad zal maken i.p.v. drie periodes van één stad.

De eerste dag ging door aan de ETH campus bij Hönggerberg, waar ik in oktober al geweest was voor een colloquium over steenimitatie. Voor de tweede dag kozen ze hun locatie in het centrum en dat gebouw was een ontdekking! Ik had de universiteit Zürich ernaast al bezocht, maar was om een of andere reden nog nooit verder gelopen richting ETH.
Wel opvallend tijdens die twee dagen lezingen: op één lezer na, leest iedereen hier zijn tekst gewoon af! Aaargh, serieus mensen, mag ik een beetje verwachten dat jullie vakkennis groot genoeg is om dat papiertje niet nodig te hebben? Of ben ik gewoon gebrainwasht door al die jury's op de VUB, waar we genadeloos werden afgekraakt bij een slechte presentatiewijze (voor zover dat uiteraard al niet gebeurde op het inhoudelijke)?

's Avonds waren we uitgenodigd bij een koppel, waarvan ik de vrouw tijdens de German study groups leerde kennen. Heel gezellige avond, zodanig dat we de op één na laatste bus namen en daardoor ook voor het eerst de nachttrein... die eigenlijk dezelfde is als de dagtrein, maar dan 5 CHF duurder ;-)

Zaterdag was het Valentijn, wat wij gelukkig niet vieren. Gelukkig, want kijk maar wat de Zwitsers (of toch de goedkope keten Denner) verstaat onder Valentijn: champagne - logisch -, kalfsvlees - al iets minder logisch, maar ok, ik zie nog een link naar een romantisch zelfgemaakt etentje - én, hou u vast, sigaretten. En daar zijn ze mij dus kwijt, want eikebah, wie wil er nu kussen met een asbak?

Zondag had ik met vier andere vrouwen afgesproken voor een brunch in het gezellige "Kafi für Dich" (jaja, straks krijgen we hier nog echt een sociaal leven seg). Deze trap naar het niets kwam ik tegen op weg ernaartoe.

18-02-15

Tikkertje: Questions of life

Meisje van nummer 44 tagde mij voor de "questions of life". Mijn eerste reactie was "jeeej, een stokje", mijn tweede, nadat ik vooral de vierde en zesde vraag las "oh boy, dit wordt confronterend". Zo eens compleet tegen je eigen grenzen botsen, dat maakt dat een mens al wel eens wat bijleert over zichzelf én nogal wat dingen wil veranderen namelijk.

Maar bon, first things first, dus starten we niet bij vraag vier en zes, maar wel gewoon bij de eerste :-)

Welke herinnering van het afgelopen jaar geeft jou de grootste glimlach op je gezicht?
Al meteen een moeilijke om mee te beginnen; niet omdat ik geen mooie herinneringen heb van afgelopen jaar, wel omdat ik er zoveel heb dat eentje uitkiezen quasi onmogelijk is.

Er was dat nieuwe land en alles wat daardoor te ontdekken viel, er was dat gevoel van thuis, er waren als eeuwig hoogtepunt die bergen, want mensenlief, wat hou ik van die bergen! Er was Egypte met schildpadden en haaien en hand-in-hand duiken van contentement om zoveel moois daar in die stille, overweldigende wereld onder water. Er was die gigantische kriebel in mijn buik tijdens het zweven in de lucht met zicht op (opnieuw) die bergen. Er waren familie en vrienden die hielpen bij die verhuis (niet enkel in België, maar ook hier), die op bezoek kwamen en zo nog wat schone Zwitserlanddagen aan het rijtje toevoegden, die België nog steeds thuis laten zijn. Er was Barcelona en de warmte en rust die op dat moment meer dan wat ook nodig was. Er was Johan, die zijn armen openstelde bij elk goed en moeilijk moment.

Jullie zien het, wat ik hierboven beschrijf, bestaat elk op zich al uit zoveel verschillende mooie momenten. Als ik er dan toch eentje moet kiezen, dan ga ik voor eind januari vorig jaar, toen we de beslissing namen om te verhuizen. Een beslissing die eigenlijk zeer intuïtief genomen werd, vanuit een gevoel dat wij dat wel zouden kunnen, verhuizen naar een ander land en daar een leven opbouwen. Maar ook, dat als dat niet zou blijken te lukken, dat dat dan ook allemaal zo erg niet is. En daarbij vooral dat gevoel dat wij twee bij elkaar horen en dat daardoor eigenlijk geen enkele grote beslissing moeilijk is.


Wat heb je altijd al eens willen doen sinds je kindertijd?
Euhm ja, ik zie mijn ouders al lachen nu. Ik was namelijk dat kindje dat op ongeveer alles reageerde met "ooh, dat wil ik ook wel eens doen" of het nu ging om een parachutist uit een vliegtuig zien springen, mijn nonkel en later ook vader moto zien rijden, mijn moeder zien kantklossen, mijn vader zien fietsen tijdens de Marmotte in de Alpen... Nu ik er zo over denk, ben ik eigenlijk nog altijd dat kindje.
Kort samengevat wil ik dus eigenlijk alles doen sinds mijn kindertijd ;-)

Wat daarbij dan het vaakst naar boven komt is de wereld ontdekken. Dat is iets dat waarschijnlijk nooit afgerond zal zijn, maar kijk, onderstaande kaart toont dat ik toch al niet slecht bezig ben :-)

Wat zou je willen doen in je leven als er totaal geen beperkingen waren?
Owkay, dan doen we even megalomaan en zorg ik voor 
- wereldvrede
- een economie die op alle gebieden rekening houdt met de natuur en de mens (goede werkomstandigheden, energieneutrale productie...)
- veel vakantie voor iedereen (die daar zin in heeft uiteraard)


Wat heb je voor het laatst over jezelf geleerd?
Zit ge goed met een thee en een koekske, want dit wordt een lange lijst ;-) Gelukkig dat er staat "voor het laatst", dus kan ik mij beperken tot het belangrijkste punt: ik ben ongelooflijk streng voor mijzelf.
Toen ik werkte en studeerde, ging ik vaak compleet in overdrive om aan mijn eigen onrealistische verwachtingen te kunnen voldoen. Ik ben er aan onderdoor gegaan en was het niet door onze verhuis geweest dat ik stopte met werken, dan was ik ongetwijfeld op een gegeven moment door een dokter thuis gezet (in zekere zin was dat al het geval doordat mijn lichaam het fysiek opgaf; misschien deels als signaal "als jij blijft negeren dat het mentaal niet meer lukt, dan zorg ik dat het fysiek niet meer gaat"). 
Een mens denkt dan dat niet werken en niet studeren het wel zal oplossen, maar dan blijk ik die onrealistische verwachtingen wel op andere gebieden te botvieren. Of beginnen jullie te wenen als jullie etiketten kopen om potjes te labelen en die blijken er niet op te passen omdat die potjes nu eenmaal een bolling in twee richtingen hebben en stickers niet? Ik dus wel, want ah ja, hoe stom moet ge wel niet zijn om daar niet aan te denken en hoe stom zijt  ge wel niet dat zoiets kleins niet eens goed kan uitgevoerd worden. Om dan te beseffen dat dat eigenlijk toch niet iets is waar ik mij in zou moeten opjagen. Alleen heb ik zelfs dan geen greintje mildheid, maar word ik opnieuw kwaad op mijzelf omdat het stom is om over zoiets te wenen. 't Is bij momenten plezant in mijn hoofd, dat kan ik u verzekeren. Er wordt hier dan ook hard gewerkt aan een hoofd dat even vergevingsgezind is voor zichzelf als voor anderen.


Als je aan het dagdromen bent, waar gaan die dromen dan over?
Goh, dat kan gaan van mijmeren over het verleden, fantaseren over de toekomst of soms ook heel down to earth over dagdagelijkse dingetjes. Ik droom eigenlijk ook best wel vaak in andere talen, besef ik.

Welke verandering wil je het komende jaar het liefste toepassen in je leven?
Die vraag is natuurlijk deels al in vraag vier beantwoord: milder zijn voor mijzelf, mijzelf rust toestaan en daar ook echt van kunnen genieten.


Ik geef deze tag, als ze er zin in hebben natuurlijk, door aan:
- aMuse Rouge
- Appelstien
- Ma vie en vert

16-02-15

Gehoord: Paradise / Peponi (Coldplay / The Piano guys)

Iedereen kent ongetwijfeld Paradise van Coldplay, maar ken je ook deze Afrikaanse versie (Peponi is Swahili voor paradijs) van The Piano guys?

15-02-15

Week 2015/06 in woord en beeld

Kijk, zo zouden nu eens alle kerken moet zijn: open voor elk geloof (dat ze de atheïsten vergeten zijn, vergeef ik hen maar, want wij hebben nu eenmaal geen gebedshuis nodig).

Tijdens de kerstvakantie kreeg ik van mijn vader een oude radio om tijdens het koken wat naar Zwitserse zenders te kunnen luisteren (kwestie van misschien toch ooit dat Zwitsersduits te kunnen begrijpen). Deze woensdag was hij op een andere manier nuttig: er ging namelijk plots gedurende één minuut een luid alarm af, dat vijf minuten later opnieuw herhaald werd en dat verschillende keren na elkaar. Aangezien ik geen idee had wat er aan de hand was, kwam de radio goed van pas, want daar werd omgeroepen dat het om testen van de luchtalarmen ging. Geen reden tot zorgen dus!
Alhoewel... blijkbaar bestaat er hier een standaard noodprocedure, die iedereen verondersteld wordt te kennen. Misschien toch maar eens opzoeken, want verder dan in onze atoomkelder kruipen, kom ik op dit moment toch niet echt :-)
Nog grappiger werd het toen ik opzocht of België ook zo'n luchtalarmen heeft en wikipedia mij wist te melden dat die daar elke drie maand getest worden i.p.v. één keer per jaar zoals hier het geval is. Nu weet ik niet hoe dat bij jullie zit, maar ik heb in mijn bijna 27 jaar in België nooit ook maar één luchtalarm gehoord!

Woensdagavond vertrokken we richting Vogezen, waar mijn ouders, mijn broer en zijn vriendin al sinds maandag verbleven. Donderdag trokken we naar La Bresse, waar het jammer genoeg vrij mistig was. Zeker bovenop Kastelberg was het zoeken waar de grond eindigde en de lucht begon :-) We gingen daar dan ook maar twee keer naar boven, maar gelukkig zijn er nog meer dan genoeg andere pistes om je op te amuseren.

Zure, koude wind = een bende onherkenbare bandieten op de piste. Van links naar rechts: mijn moeder, mijn vader (dit keer wel op de blog, wegens toch niet herkenbaar ;-), Johan, Aarjen (mijn broer), ik en Emilie (de vriendin van mijn broer)

Achtervolgd door mijn broer :-)

Ook op vrijdag gingen we weer naar La Bresse; dit keer met vrij mooi weer, maar wel opnieuw een koude wind.

Mijn broer, stokken in de ene hand, ballon in de andere..., niet dat dat iets verandert aan zijn snelheid

En voor wie zich afvraagt wat hij met een ballon aan het doen was: die zweefde daar gewoon voorbij en werd dus gevangen om een spelletje mee te spelen :-)

Zaterdag trokken we naar Gérardmer, waar we voor eindelijk te warm gekleed waren. Het was de eerste keer dat we er op een zaterdag waren en het was er wel aan te merken dat het weekend was: driedubbel zo lang aanschuiven aan de liften, veel meer volk op de pistes... Het ging nog wel, maar in de toekomst proberen we het toch te houden op weekdagen.

Voordeel van helder weer: we zagen voor het eerst de Hohneck liggen

De rest vertrok al kort na de middag, omdat zij nog vijf uur rijden voor de boeg hadden. Wij bleven nog tot 17u, wat achteraf niet zo'n slim idee bleek omdat toen de grootste uittocht plaatsvond. We deden er een uur over om Gérardmer uit te raken, maar waren toch tegen 20u terug thuis na een plezante en deugddoende driedaagse.


Conclusie na twee (losse) dagen skiën in de Alpen en drie opeenvolgende dagen in de Vogezen: 
- ik ben een halve sukkel hier en een vlotte skiër daar :-)
- veel helmdragers hier, weinig daar
- lange pistes hier, kortere daar

11-02-15

Goede voornemens - Update januari

Zoals jullie weten maakte ik begin dit jaar 12 voornemens; tijd om eens te kijken wat ik daar in januari van volbracht!

1. Drie keer per week minstens een half uur sporten
Week 1 (het restje 2014 inbegrepen): 1u lopen - 1u10' fietsen - 40' lopen 
Week 2: 1u lopen - een dag skiën - 40' lopen - 1u yoga
Week 3: 50' lopen - 45' yoga - 1u yoga - 45' zwemmen - een dag skiën
Week 4: 1u50' lopen - 30' yoga - 35' lopen - 40' yoga - 2u wandelen - 4u wandelen - 30' yoga
Week 5: 50' lopen - 45' yoga - 30' lopen - 2u30' wandelen

Tussendoor probeerde ik ook nog vrij regelmatig touwtje te springen, maar aangezien ik daar uiteraard nooit aan een half uur kom, tel ik dat niet mee. 't Is gelukkig ook niet nodig, want ik kom ook zo ruimschoots aan mijn 3x een half uur sporten. Zeer content hiermee!


2. Een 50/50 verhouding tussen vegetarisch en vlees/vis
Ik deelde al mijn weekmenu van januari met jullie en toen haalde ik mijn voornemen probleemloos met bijna 75% vegetarische maaltijden. Volgende week starten de Dagen zonder Vlees, dus hopelijk haal ik de komende maanden opnieuw een goed gemiddelde. De volle 46 dagen zal ik waarschijnlijk niet volbrengen (iets met logeren bij niet vegetarische ouders en een feest bij vrienden), maar dat maakt ook niet zoveel uit: zolang ik er maar aandacht aan besteed om zo vaak mogelijk vegetarisch te eten, is het goed!
Ik doe trouwens mee met de Dagen zonder Vlees-groep van aMuse Rouge, jullie ook?


5. 30 boeken lezen
Als ik de rest van het jaar ga blijven lezen, zoals in januari, dan heb ik mijn doelstelling véél te laag gezet. Ik las acht boeken, namelijk drie graphic novels, één novelle, één non-fictieboek, één kinderboek en twee romans.


6. Op zes gebieden organiseren en minimaliseren
Ik toonde jullie al mijn zelfgemaakte agenda (best wel noodzakelijk voor de algemene organisatie van mijn leven) en de daarvan deel uitmakende "jaarplanning".
Check dus voor eentje van de zes :-)


7. De Verbeelding Book Challenge 2015 volbrengen
In mijn leesoverzicht van januari, gaf ik ook een eerste update van deze challenge en op dit moment kan ik daar al 7,5 puntjes schrappen. 
Dat halfje gaat naar de serie, aangezien ik de boeken die ik daar op dit moment in ondergebracht heb nog niet helemaal vind meetellen: De Stad der Blinden telt enkel als ik nog De Stad der Zienden lees en The Walking dead-serie ga ik sowieso niet volledig lezen, dus dan is het de vraag of drie nummers van een serie ook tellen als "een serie lezen" :-) Afwachten dus of er nog iets komt dat er beter aan voldoet.


8. Een cursus volgen
Sneller dan verwacht kan ik dit puntje al schrappen, aangezien ik in januari een online fotografiecursus volgde, "The Art of Photography". Jullie zagen daarvan al de eerste resultaten in mijn fotoproject voor januari. Ondertussen heb ik de smaak te pakken en ben ik ingeschreven voor drie cursussen gelijktijdig (Roman Architecture, Teaching Adult Learners en Becoming a Confident Trainer). Een beetje teveel om goed te zijn, dus waarschijnlijk sneuvelt de minst interessante nog de komende dagen :-)


9. Minstens 12x zwemmen
Ik ging in januari één keer zwemmen; niet gigantisch veel, maar wel mooi op schema :-)


10. Mijn kleerkast "beter" maken
Ik drukte mijzelf al even met de neus op de niet zo fantastische feiten tijdens mijn eerste Fair wear Friday. Op 1 maart hoop ik mijn blik te verruimen op het Fair Fashion Fest in Gent!


Al bij al niet slecht bezig, vind ik!

09-02-15

Gelezen in januari / Verbeelding Book Challenge 2015 update januari

Gelezen in januari

Had je mij zelfs nog maar vorig jaar gezegd dat ik ooit met plezier strips over zombies zou lezen, ik zou eens meewarig met mijn hoofd geschud hebben. Maar kijk waar mijn leesjaar mee startte:

Walking dead, Vol. 01 tot 03 van Robert Kirkman
Johan volgt de tv-serie die op deze strips gebaseerd is en hij (en mijn broer en een vriend van Johan en...) is daar zeer enthousiast over. Ik zit soms naast hem in de zetel te lezen terwijl hij tv kijkt en zo ving ik er wel wat scènes van op, maar dat is dus echt absoluut niets voor mij. Toen we als cadeau voor iemand dan ook de eerste drie strips kochten, keek ik er niet naar om. Ah ja, zombies zeker, ge ziet dat van hier.

En toen, door wat enkel kan omschreven worden als een acuut geval van leeshonger, nam ik toch die eerste strip vast en plots merkte ik dat ik helemaal in het verhaal zat. Een verhaal over zombies dus he.
Toen ik besefte dat ik de strips een dag later al weer moest afgeven, ben ik als een halve zot beginnen lezen (voor het geval jullie je afvragen of ik dat vaker doe, meestal ben ik wel zo sympathiek om cadeautjes niet eerst uit te testen) en het verhaal bleef goed. Het blijft niet helemaal mijn genre, maar toch las ik dit wel graag.

Waarom dit wel en de serie niet? Ik weet het niet goed; het feit dat ik hier nog iets meer aan mijn verbeelding kan overlaten (wat hier bizar genoeg leidt tot een minder gruwelijk scenario, in tegenstelling tot wat meestal het geval is), het feit dat de tekeningen in zwart-wit zijn en je het bloed dus niet zo erg in het rond ziet spatten als op scherm... 
Een ding weet ik alleszins wel: nieuwe boeken altijd een kans geven, want zelfs diegene die je beschouwt als "totaal niet mijn ding" blijken plots best wel aangenaam leesvoer.


Kies van Wouter Deprez

Vorig jaar las ik de reeks brieven die Wouter Deprez aan zijn zoontje schreef en daar was ik heel erg fan van (vooral dan het eerste van de drie boeken).

Toen ik Kies op Goodreads zag voorbijkomen, zette ik het dan ook onmiddellijk op mijn to readlijstje en dat bleek heel terecht. Deprez gaat in op de "ziekte" van onze maatschappij: (niet kunnen) kiezen, iets waar ik het zelf ook heel vaak (om niet te zeggen continu) moeilijk mee heb. De herkenbaarheid van dit stukje bijvoorbeeld was gigantisch:

"Het is belangrijk. Ik wil geen spijt meer. Ik wil geen kwaadheid. Toch niet op mezelf.

Als je geen keuze hebt, kun je kwaad zijn op datgene waardoor je niet kunt of mag kiezen.
De godsdienst, de groep, de familie, de oorlog, de schaarste, de ziekte.

Als je wel keuze hebt, maar je kiest het verkeerde.
Op wie of wat kan ik dan kwaad zijn?
Niets of niemand heeft me ergens toe verplicht.
Ik kon alle informatie vragen of zoeken.
Ik kon alle keuzemogelijkheden tegen mekaar afwegen, als klompjes goud in zo’n juweliersweegschaaltje.
En toch fout gekozen.
Dan kan ik enkel woest zijn op de loser die de grote mogelijkheden heeft verkloot.

Ikzelf."

Hij snijdt thema's aan als: zijn wij vrij om te kiezen, in hoeverre legt de maatschappij ons dit op? Is meer keuze synoniem voor meer geluk; is het plezier om iets te kopen en het te bezitten synoniem voor geluk?

Doordat hij dit doet op zijn eigen typische manier, waarin serieuze momenten afgewisseld worden met humor, is dit een heel vlot en leuk te lezen boekje. Het ene moment zit ik heel hard mee te knikken (oh ja, dat doe ik ook, zo denk ik ook), het andere zit ik met een grote grijns op mijn gezicht omdat hij zaken compleet overdrijft.

"Thuiskomen.
De smartphone uit de doos halen.
In het boekje zoeken hoe ik hem aanzet zodat ik hem daarna uit kan zetten zodat ik ongestoord kan lezen.
Heerlijk."

Enige minpunt is dat het naar het einde toe soms wat in herhaling viel, maar laat dat je vooral niet tegenhouden om dit boekje te lezen!


De stad der blinden van José Saramago

Dit boek was het oktoberboek van de Verbeelding boekenclub op Goodreads. Aangezien ik het hier enkel vertaald naar het Engels of het Duits kon vinden en ik vertalingen bij voorkeur in het Nederlands lees, deed ik die maand niet mee, maar onthield ik het wel voor later.

Het verhaal gaat over een maatschappij waar de ene na de andere bewoner blind wordt. De slachtoffers worden geïsoleerd en Saramago schets een afschuwelijk beeld van hoe mensen zich gedragen wanneer al het normale wegvalt. Beestachtig en afgrijselijk, mensen in hun slechtste zijn, een boek dat je doet afvragen wat "beschaving" eigenlijk waard is. 
De schrijfstijl van Saramago is moeilijk en ik heb er een tijdje over gedaan om er aan te wennen. Zijn ellenlange zinnen, waar de nodige leestekens vaak ontbreken, zijn dialogen, die geschreven zijn als doorlopende tekst, eveneens zonder leestekens of vermelding van de spreker, zijn personages die geen naam krijgen, maar door hun functie of duidelijkste kenmerk worden aangeduid (de taxi-chauffeur, de oogarts, het meisje met de zonnebril)... Eens je echter gewoon raakt aan deze manier van schrijven, zie je er pas het geniale van in: het versterkt de chaos, het opgejaagde gevoel, de angst van die maatschappij die je beschreven ziet en trekt je daardoor uiteindelijk juist mee in het verhaal.
Straf, dit boek! Het vervolg, de Stad der Zienden, staat alleszins ook op mijn leeslijstje nu.


De lessen van burn-out van Annegreet van Bergen

Confronterend, dat is de term die dit boek wat mij betreft het beste omschrijft. Annegreet van Bergen geeft haar persoonlijke relaas van haar burn-out: hoe is het zover kunnen komen, wat zijn de gevolgen geweest, hoe is ze er weer uit gekomen.
Sommige stukken waren heel (te) herkenbaar:
"Mensen gebruikten termen als “harde werkster” en “sterke vrouw” voor mij. Dat verbaasde me, want diep van binnen vond ik mezelf lui en dacht ik dat ik niet genoeg mijn best had gedaan wanneer dingen me niet lukten."

Of dit, maar vervang gymnasium en eindexamentijd door universiteit en masterthesis:
"Alles welbeschouwd was de moeizame afsluiting van mijn gymnasium niet meer dan een rimpeling in een carrière die heel aardig zou verlopen. Maar de gebeurtenissen hadden kennelijk zo’n diepe indruk op mij gemaakt, dat telkens wanneer het daarna lastig werd de beelden uit mijn eindexamentijd naar boven kwamen.
Dat was de tijd dat ik het voor het eerst van mijn leven moeilijk had gehad en er onmiddellijk het bijltje bij had neergegooid. Dat beeld zou jarenlang het zicht op mezelf vertroebelen en daardoor deed ik veel harder mijn best dan nodig en verstandig was."

De schrijfster gaat weliswaar soms iets te kort door de bocht; zo schrijft ze "dat ze die burn-out zeker niet was tegengekomen voor haar 30e, omdat ze toen nog de veerkracht en energie van een twintiger had" of dat ze "in een lagere functie (met minder verantwoordelijkheid) waarschijnlijk veel meer tijd voor rust en ontspanning zou gehad hebben". Auwtch als je dit leest als -30jarige in een lagere functie, want ja, wat voor loser ben jij wel niet dat je het dan al tegenkomt eigenlijk. Uiteraard is dat niet wat de auteur bedoelt, maar voor een boek dat een hulp moet zijn, hadden zo'n opmerkingen er gerust uitgefilterd mogen worden. Anderzijds is en blijft dit een persoonlijk verhaal natuurlijk en als dat is hoe de auteur terugkijkt op haar burn-out, dan is dat natuurlijk zo. Wie een objectief, wetenschappelijk boek wilt lezen, raad ik dan ook eerder Burn-out van Luc Swinnen aan. 
Die paar keer dat van Bergen steken laat vallen, doen overigens weinig af aan het feit dat dit boek vooral zeer herkenbaar was, daardoor ook inzichten opleverde en dus zeker de moeite van het lezen waard was.


Staal van Silvia Avallone

Ook dit boek leerde ik online kennen en hoewel de korte beschrijving mij niet heel erg aansprak, besloot ik het boek toch een kans te geven.
Uiteindelijk bleef ik wat op mijn honger zitten: Avallone schetst weliswaar een mooi beeld van de minder mooie zijde van Italië, waar desillusie en rauwheid de orde van de dag uitmaken in een industriestad aan de overzijde van het toeristische Elba.
Toch werd dit boek wat mij betreft nooit echt indringend, omdat het niet verrassend was;  ik had te vaak het gevoel dat het gebeurde er al zat aan te komen. Het einde is vrij sterk, maar tegelijk het meest voorspelbare van het hele boek (ik zat er al van in het begin op te wachten wanneer dit zou gebeuren) en dat is jammer.

Veel potentieel, maar in mijn ogen haalt Avallone het er niet helemaal uit. Ik schrijf haar nieuwe romans uiteraard nog niet meteen af, maar ik hoop wel dat ze dan sterker uit de hoek komt.


Pluk van de Petteflet van Annie M.G. Schmidt

Nostalgie tot en met, dat was dit boekje. Ik kocht het tijdens de kerstvakantie toen ik op "kinderboekenprospectie" ging voor Johans neefjes en nichtjes en kwam uiteindelijk met dit boek voor mijzelf buiten (voor jullie mij verdenken van kindonvriendelijkheid: Johan is een dag later de deels door mij aangeraden andere boeken gaan halen, omdat we niet samen naar de winkel konden).
Ik las dit boek als "verhaaltje voor het slapengaan" en genoot, net zoals ruim 20 jaar geleden van de verhaaltjes van Pluk, mevrouw Helderder, Aagje, de Stampertjes... en de zalige tekeningen erbij. Stiekem ga ik de volgende keer dat we in België zijn een ander boek van Annie M.G. Schmidt kopen, denk ik ;-)



Verbeelding Book Challenge

Al bij al een zeer afwisselende maand, met non-fictie, fictie, graphic novels en een kinderverhaal. Het was er niet om gedaan, maar dat maakt dat ik ook meteen een paar puntjes van de Verbeelding Book Challenge 2015 kan schrappen.
In het ideale geval heb ik op het einde van het jaar voor elk puntje een verschillend boek en daarom breng ik voorlopig elk boek onder in elke categorie waar het thuishoort, zodat ik indien nodig nog kan kiezen bij welke categorie ik het definitief zet.

3. Een non-fictie boek
- De lessen van burn-out van Annegreet van Bergen

6. Een graphic novel
- Walking dead, Vol. 01 tot 03 van Robert Kirkman

9. Een boek dat gericht is op kinderen onder de 12
- Pluk van de Petteflet van Annie M.G. Schmidt

10. Een boek gebaseerd op waargebeurde feiten
- De lessen van burn-out van Annegreet van Bergen

12. Een boek met prentjes
- Kies van Wouter Deprez
- Pluk van de Petteflet van Annie M.G. Schmidt

13. Een boek dat een prijs heeft gewonnen (Pulitzer, Man Booker, Nobel, Gouden Uil,...)
- De stad der blinden van José Saramago (Saramago won de Nobelprijs voor zijn hele oeuvre)

16. Een reeks (mag een reeks zijn die je al begonnen bent)
- Walking dead, Vol. 01 tot 03 van Robert Kirkman (telt enkel mee als je niet de volledige reeks moet lezen, want hoewel ik wel nog wat nummers wil lezen, betwijfel ik dat ik de ganse serie ga doornemen)
- De stad der blinden van José Saramago (als ik nog De Stad der Zienden lees)

20. Een boek dat je kan uitlezen op een dag
- Kies van Wouter Deprez

08-02-15

Week 2015/05 in woord en beeld

Zaken online aanbieden is bij momenten zeer frustrerend, omdat sommige mensen blijkbaar een basiskennis communicatie missen. Zo kregen we op een gratis gitaar onder andere de (niet ingekorte!) reactie "Ik heb die gitaar nodig. Bel mij". Euhm ja chef! Dat ziet ge dus van hier!

Gelukkig zijn veel mensen wel vriendelijk én heb je mensen die zowel vriendelijk als hilarisch zijn. Al had deze "vuile edward" waarschijnlijk zelf niet door dat we hier allebei plat lagen van het lachen met zijn naam.

Zaten wij vorige week nog net onder de sneeuwgrens, dan was het deze week echt wel lopen in de sneeuw. Gelukkig loopt dat nog best wel zacht, al kortte ik mijn twee trainingen toch iets in.

Ik nam "bloed geven" al op in mijn jaarplanning, omdat ik dat anders niet regelmatig genoeg doe. Onnodig zo blijkt nu, want ik ontving deze week een uitnodiging van het Zwitserse bloedcentrum, omdat er ondertussen drie maanden verlopen zijn. Doordat ze tegelijk de vragenlijst opsturen, is het gelukkig geen papierverspilling (anders krijg ik zo'n uitnodigingen liever per mail), maar kan je je bezoek al voorbereiden.

Donderdag toonden de Zwitsers dat het hier op het spoor ook niet altijd perfectie is. 
Ik zat eerst op de trein, moest er toen af omdat hij omdraaide om hem iets later - uiteraard zonder communicatie en dus leeg - toch in de goede richting weg te zien rijden. Er passeerden vier treinen richting Zürich Hauptbahnhof (zeer verwarrend, want het spoor eindigt daar, dus geen idee waar ze die treinen gelaten hebben) vooraleer er uiteindelijk toch een overvolle trein in de goede richting reed. Al bij al hadden we amper 30 minuten vertraging, maar niet iedereen vat dat onder die noemer samen. Zo vond een Zwitser het een "dramatische" treindag, want - stel je voor - hij had die ochtend ook al 10 minuten vertraging gehad. Ik kreeg al medelijden met Zwitsers die naar België verhuizen :-)

In België was het niet zo'n groot nieuws uiteraard, maar hier in Zwitserland houden ze maar niet op over de nieuwe koers van de Zwitserse frank t.o.v. de euro. Heelder discussies en debatten op de radio heb ik hier al gehoord de afgelopen dagen en zelfs tijdens het winkelen word ik er mee om de oren geslagen, zij het daar dan wel in de positieve zin met enkele prijsdalingen. 't Is een beetje dubbel natuurlijk: voor ons verandert er op zich weinig, want onze huurprijs, de kost voor eten e.d. blijft in Zwitserse frank hetzelfde, maar als je het omrekent naar euro (wat wij uiteraard nog zeer vaak doen), is alles plots een pak duurder geworden. Betaalden we in Davos bijvoorbeeld 56 euro (70 CHF) voor een dagje skiën, dan was dat in Lenzerheide een week later plots 70 euro (nog steeds 70 CHF). 't Is dus soms wel een beetje slikken, maar bon, het leven is hier plots duurder, maar Johan zijn loon is er natuurlijk ook evenredig op vooruit gegaan :-) Eigenlijk zouden we vooral moeten stoppen met omrekenen.

We hadden dit weekend geen zin om ver weg te gaan, maar trokken wel de Albispas op voor een wandeling van een goede twee uur. Bij aankomst boven kregen we een beetje een Breughelgevoel bij onderstaand tafereel van sleeënde kinderen.


Jullie zagen al enkele foto's in het kader van mijn fotoproject; hieronder nog een aantal die wat meer kleur bevatten :-)

Zicht richting Zug en Baar met de Zugersee en de Rigiberg (met de toren op)
Zicht richting Zürichsee